tanganyikacichlide

Aquarium van Martin Bovenkamp

Martin Bovenkamp — Mon, 15 Aug 2011 09:29:56 +0000

Voorbeeldaquarium Martin Bovenkamp

Dit aquarium heb ik laten maken bij een erkende aquariumbouwer. Het bevat een interne bioloog en de achterwand is door mijzelf gemaakt. De techniek is door mij zelf aangesloten.

Afmetingen:

220x70x60 (lxbxh)

Bezetting (per eind 2010):

8x Cyphotilapia gibberosa Blue Zaire 'mikula' (volwassen F1, met een grootte variërend van 15 tot 27 cm)
5x Cyphotilapia gibberosa Blue Zaire 'mikula' (F1, 8 maanden oud)
2x Altolamprologus calvus black (wildvang man, F1 vrouw)
2x Altolamprologus compressiceps 'kasanga' gold (wildvang)
3x Limnochromis staneri (wildvang)
9x Synodontis lucipinnis
2x Synodontis multipunctatus
1x Mastacembelus ellipsifer

Inrichting:

Het aquarium is 220x70x60 cm (lxhxb) groot met een waterhoogte van 61 cm. De achterwand en de stenen heb ik zelf gemaakt van tempex, cement, pigment (zwart), epoxyhars en zand.
Ik heb gekozen voor een open diepwater inrichting om de grote vissen de ruimte te geven. Daarbij heb ik tussen de grote stenen kleinere stenen geplaatst om voldoende schuilplaatsen te creëren voor de kleinere bijvissen.

Beplanting:

Aangezien het een diepwater biotoop betreft, is er geen beplanting aanwezig in het aquarium.

Techniek:

Filtering:
Filter: Intern 3-kamer bioblok van 50x65x20 cm (lxhxb)
Pomp: In de bioloog zit een Eheim compact 3000+ (3000 l/h) opvoerpomp. Hiernaast staat er op de andere hoek van het aquarium nog een Eheim professionel 2328 (1000 l/h) met interne thermostaat aangesloten.
Thermostaat: Intern in Eheim 2328.

Stroming:
Er staan geen extra stromingspompen op het aquarium aangesloten. Door de filtertechniek wordt er reeds 4000 liter water per uur rondgepompt.

Verlichting:
1x T8 Aquastar 58 watt.
Maandag t/m vrijdag: 16:00 - 23:30 uur
Zaterdag t/m zondag: 12:00 - 23:30 uur

Overig:
Per 2 weken wordt 50% van het water ververst.

Voer: Diepvries Mysis, krill, acetes en zandgarnalen.

Let op: Het is niet aan te raden om Altolamprologus calvus en Altolamprologus compressiceps in 1 aquarium te houden. Dit om kruisingen te voorkomen. Aangezien eventuele jonge vissen in dit aquarium geen kans hebben te overleven, geniet ik van beide schitterende soorten.

Neolamprologus helianthus

Martijn van der Windt — Mon, 08 Aug 2011 10:00:29 +0000

Neolamprologus helianthus

Handelsbenaming: Neolamprologus Kijumba Orange, Neolamprologus splendens Orange, Sunflower Cichlid of Zonnebloem cichliden
Lengte: 8 cm - 8 cm
Legsel: 40 eieren
Aquarium: 100 cm - 160 liter
Voeding: Witte, zwarte muggenlaren, mysis, daphnia, artemia, vlokvoer etc.
Verspreiding: Komt voor langs de zuidwesterlijke oever, tussen Kanoni (Congo) en Kiku (Congo).
Habitat: De Neolamprologus helianthus wordt aangetroffen in rotsachtige en overgangszones op zo’n 2 tot 7 meter diepte.

Ervaring: Neolamprologus helianthus is een soort die in 1997 is beschreven en het betreft een soort uit het zogenaamde Brichardi-complex. Het betreft hier dus een soort die een voortreffelijke broedzorg kan demonstreren. Het is een vrij pittige vis en je zou hem kunnen vergelijken met een 'milde' Neolamprologus pulcher. Het formaat van een tegenstander deert hem overigens niks, zeker niet als er jongbroed in het spel is. Persoonlijk vind ik het een van de mooiste soorten binnen het Brichardi-complex. De vis heeft een soort geelachtige basiskleur en de schubben hebben oranje vlekken over zich heen. De vinnen hebben eenzelfde patroon en hebben langs de randen een mooie blauw-witte zoom lopen. De staart- aars- en rugvin hebben allen wat fijnere tekening. Op het kieuwdeksel staat een duidelijke V-vorm afgebeeld. Naarmate ze hun volwassen formaat bereiken merk je dat de mannen iets kleurrijker blijken te zijn dan de wat fletser ogende dames. Ook de vinstralen zijn wat langer bij de heren. Tevens zij de heren dan wat forser in hun bouw, echter schelen beide geslachten qua lengte vrij weinig.

Ik heb zelf al enige tijd een 3-tal van deze prachtige vissen in een meterbak zwemmen. Dit is ook echt de minimale maat om de soort in te houden, iets wat vooral in de broedtijd blijkt. Het blijkt bij mij een nieuwsgierige vis, die erg op zijn hoede is en voor niemand opzij gaat. In combinatie met andere soorten wil ik er hierbij op hameren om zeker soorten te nemen die weerbaar genoeg zijn. Ik heb er zelf een volwassen Neolamprologus leleupi koppel bijzitten en ik merk dat ze een soort van respect voor elkaar hebben in de bak. Ze hebben ieder hun eigen deel van de bak en komen beiden niet over de grens heen. Tot gevechten is het bij mij nog nooit gekomen, alleen dreigen. Alleen wanneer ze jongen hebben wordt de 3e helianthus enigszins verstoten, maar dan is het ook meer dat hij op afstand gehouden wordt dan echt verjaagd. Het is echter bij mij gebleken dat ze erg fel zijn jegens meerval soorten. Buiten de broedtijd is dit beduidend minder. Meervallen vallen ze wel aan, in tegenstelling tot andere medebewoners. Ik heb er een klein groepje Synodnontis lucipinnis bijzitten en heb de bak zo ingericht dat de Syno's op bepaalde plekken kunnen schuilen waar de heli’s niet bij kunnen komen. Dus bezint eer ge begint met een N. helianthus-meerval combinatie. Ik merk ook dat het een soort is die rotsen nodig heeft, maar die toch graag in het open water zit. Dus met de rotsen in zijn rug. Al met al is het een vis met een mooi, doch pittig, karakter die je, naar mijn menig, nog veel te weinig terugvind in de hobby. En dat terwijl hij het zeker waard is om door vele liefhebbers te worden gehouden.

Kweek: Voor de kweek is eigenlijk vrij weinig nodig. Zorg dat ze ergens een holletje in kunnen kruipen en dan is het vanzelf een keer raak. Zelfs een enorm slakkenhuis gebruiken ze nog om in te broeden. Ik merk het eigenlijk pas dat ze met eieren/jongen zitten als de 3e vis op afstand gehouden wordt en vaak gaan niet veel later de jongen net zwemmen. Zodra de jongen dan beginnen te zwemmen blijkt het vooral de man te zijn die echt de broedzorg uitvoert. De vrouw doet dit bij mij ook wel, maar laat de man het fanatiekere werk doen. Leuk om te zien is dat de 3e vis toch ook meehelpt in de verdediging van de jongen, maar dan van afstand. Ik heb zelf nog geen jongen mogen zien opgroeien, waarschijnlijk zijn hier dan toch de Syno's debet aan. Maar ik laat de natuur zijn beloop en mogelijk dat het ze in de toekomst wel een keer gaat lukken.

Extra informatie: De naam van deze cichliden is niet zomaar gekomen. Vaak zie je dat vissen naar mensen vernoemt worden die belangrijk waren of zijn, maar de Neolamprologus helianthus niet. Deze cichliden heeft namelijk het patroon van een zonnebloem. Het zal u dan ook niet verbazen dat de Latijnse naam voor zonnebloem Helianthus is. De naam Helianthus is afgeleid van het Griekse helios = zon en anthos = bloem. Hierdoor wordt de N. helianthus vaak weergegeven als Neolamprologus helianthus "Sunflower Cichlid".

U heeft de laatste versie van Adobe flash nodig om deze galerij te kunnen zien. Download hier de laatste versie. Heeft u de laatste versie al dan is de kans groot dat u Internet Explorer 8 of lager gebruikt. U doet er goed aan om een andere webbrowser zoals Firefox, Google Chrome of Opera te gebruiken of Internet Explorer 9 te downloaden.

Kweekverslag Triglachromis otostigma

Martin Bovenkamp — Mon, 01 Aug 2011 10:00:43 +0000

Kweekverslag Triglachromis otostigma

Voor de kweek van mijn wildvang koppel Triglachromis otostigma heb ik een aquarium van 100x40x35 cm ingericht met een laag metselzand van ongeveer 10 cm dik. In de zandlaag zit vervolgens een buizenstelsel ingegraven, waarvan alleen de uiteinden net boven het zand uitkomen. Op deze wijze probeer ik de 24natuurlijke modderbodem, waarin de vissen in de natuur tunnels/holen graven, na te bootsen.

Na plaatsing van het wildvang koppel in het aquarium zijn ze direct fanatiek begonnen met graven. Het buizenstelsel is helemaal leeg gegraven en tevens blootgelegd. Het uitgegraven zand wordt zo hoog mogelijk tegen de voorruit gedeponeerd.

Wat betreft het gedrag. De vissen verblijven voornamelijk in het buizenstelsel. Wanneer ze hieruit komen, is dat om te eten of voor graafwerkzaamheden. Beide bezigheden voeren deze 'bulldozers' behoorlijk fanatiek uit. Qua voer geef ik ze afwisselend krill (diepvries), mysis (diepvries) of normaal vlokvoer.

Op 8 februari 2009 is het dan zover. Het wildvang koppel Triglachromis otostigma heeft voor het eerst eitjes afgezet en het broedproces van deze biparentale muilbroeder is begonnen!

Dag 1-4 (eitjes)
Op 8 februari zie ik voor het eerst dat de man aan het muilbroeden is. Het zijn zoveel eitjes dat hij zijn bek niet volledig dicht kan krijgen en ik de eitjes kan zien. De vrouw heeft geen eitjes in de bek.
Het koppel wisselt gedurende de eerste dagen meerdere malen per dag de jongen uit. Alleen de vis zonder eitjes komt eten als er wordt gevoerd. De betreffende vis met de eitjes komt wel kijken als er wordt gevoerd, maar neemt niets op. Omdat de vissen regelmatig de eitjes uitwisselen, kunnen beide vissen gedurende de broedperiode goed worden gevoerd. Over het algemeen zie ik de man vaker met de eitjes in de bek dan de vrouw.
Wat betreft het algemene gedrag van de vissen, valt op dat beide vissen nu vaker buiten het buizenstelsel rondzwemmen.

Dag 5-8 (larfjes)
Het gaat uitstekend met de broedzorg. Kijkend in de bek van de vrouw, lijken de eitjes ontwikkeld te zijn tot larfjes.
Het is een schitterend schouwspel. Ik heb tot nu toe pas 1 keer een uitwisseling buiten het buizenstelsel gezien. Hierbij konden de vissen mij niet zien. De man en vrouw wisselen gedurende de komende dagen regelmatig de larfjes uit.

Op dag 7 een opvallend moment. De vrouw draagt de larfjes bij zich en de man wordt gevoerd. Nadat het voer bijna op is, wil de vrouw de larfjes uitwisselen, maar de man duidelijk niet. Ze zwemt hem achterna en duwt af en toe tegen zijn flank. Maar helaas, de man blijft druk de bodem afwaaieren met zijn borstvinnen op zoek naar kleine stukjes voer. Overigens zijn de larfjes op een later moment wel uitgewisseld.

Dag 9-12 (vrijzwemmers)
De jonge vrijzwemmers worden regelmatig losgelaten. Naar schatting zijn het 75 vrijzwemmers. Ze zijn zo’n 3 a 4 mm groot en hebben een licht vlekkenpatroon.
Gedurende de dagen valt op dat voornamelijk de man de broedzorg op zich neemt. Hij zwemt er dreigend tussen en omheen en neemt ze bij gevaar op in de bek. Hiernaast neemt hij regelmatig een aantal jongen terug in de bek om ze vervolgens kort daarna weer uit te spugen. De vrouw zwemt wel tussen en om de jongen, maar kijkt er minder naar om en vertoont een minder dreigende houding.

Onderstaand een filmpje van de man die de jongen uitspuugt. Let op de verticale houding van de man. In de eerste seconden spuugt de man de jongen uit. Halverwege neemt de man weer een aantal jongen op om vervolgens weer uit te spugen.

Dag 13
De jongen zwemmen vrij rond en worden niet meer in de bek opgenomen. De ouders verdedigen de jongen wel.

Dag 24
Naar schatting zijn er 50 jongen over van 7 a 8 mm groot.

Toen ik vandaag bij de bak kwam was het even schrikken. De jongen waren verdwenen en de ouders zwommen gewoon rond. Gelukkig kwamen de jongen na 5 minuten het buizenstelsel uit, nadat ik had gevoerd. Normaal zwemmen ze gewoon rond door de bak. Later op de avond zitten de jongen wederom allemaal verstopt in het buizenstelsel.

Dag 45
De jongen zijn nu bijna 2 cm groot. Tussen de jongen zie je een duidelijk verschil in groei. Ze worden steeds mooier van kleur (zie het geel in de rugvin) en ze beginnen een grovere kaakstructuur te ontwikkelen.

Dag 60
Aangezien beide ouders agressiever worden richting de jongen, zijn alle jongen apart gezet. In totaal zitten er nu 30 jongen in een aparte bak. De jongen beginnen nu naast de gelige rugvin ook wat zwarte accenten in de vinnen te ontwikkelen. Kijkend naar het aantal overgebleven jongen, zijn er gedurende de broedperiode een behoorlijk aantal opgesnoept. Na de muilbroedperiode heeft voornamelijk de man de broedzorg uitgevoerd, dus ik ga er vanuit dat de vrouw de verdwenen jongen heeft opgesnoept.

Dag 72
De jongen zijn nu bijna 3 cm groot en zien er allemaal nog hetzelfde uit. Naarmate ze groter worden zal de zwarte vlek achter in de rugvin grotendeels verdwijnen en worden de eerste vinstralen van de rugvin van de man zwart (het welbekende zwarte pluimpje van de Triglachromis).
Het graafgedrag begint zich nu ook te ontwikkelen. Af en toe zie ik een jong een hap zand nemen en 20 cm verderop weer uitspugen. Zowel in het uiterlijk als in het gedrag beginnen de jongen echte Triglachromissen te worden.

Dag 87

Dag 96
De jongen zijn inmiddels ruim 3 maanden oud (14 mei 2009). In het aquarium schat ik de jongen op 3,5 cm groot, echter na een exacte meting blijkt de grootte al 5 cm te zijn.

Einde van het kweekverslag
De afgelopen maanden heb ik mogen genieten van de broedzorg van de fascinerende Triglachromis otostigma. Voor een showaquarium is deze soort door het graafgedrag misschien minder geschikt, maar ik kan een ieder aanraden om een speciaal aquarium in te richten voor deze soort en net als mij te genieten van het bijzondere gedrag.

Tanganyikacichlide.nl bedankt Martin voor dit prachtige kweekverslag!

Reganochromis calliurus

Alwin Spoel — Mon, 25 Jul 2011 07:00:28 +0000

Reganochromis calliurus

Lengte: 15 cm - 14 cm
Legsel: 75 eieren
Aquarium: 120 cm - 240 liter
Voeding: Witte, zwarte muggenlaren, mysis, daphnia, artemia, plantaardig voedsel etc.
Verspreiding: Komt voor in het gehele meer.
Habitat: De Reganochromis calliurus wordt gevonden op een diepte van 15 tot 100 meter, boven modderige bodem.

Ervaring: De Reganochromis calliurus is een bijzondere rustige vis, ondanks zijn stoere grote/uiterlijk is het eigenlijk een doetje. Onderling kunnen ze elkaar nog wel eens pesten, maar daar blijft het ook bij. Deze vissen kan je het beste houden in aquaria van minimaal 120*50*60. Het beste kan je ze dan als koppel, groepen zijn ook zeker mogelijk maar dan wel in grotere aquaria.
Deze vis is niet geschikt om te houden met agressieve medebewoners aangezien ze zich door iedereen laten intimideren. Dit resulteert is stress waarna ze uiteindelijk dood zullen gaan.

Deze vissen komen het beste tot hun recht in een rotsen biotoop. Het vrouwtje houdt er van om lekker tussen de rotsen te liggen waar het mannetje ook regelmatig te vinden is. Maar beide hebben ook een open zandvlakte nodig van ongeveer 50cm groot en daar zul je ze dan ook vaak aantreffen. Deze vissen houden van een gedempte verlichting, doe je dat niet, dan zullen de vissen vaak verscholen zitten en veel schrikken.

Qua voeding zijn ze niet moeilijk, het zijn eigenlijk alles eters. Ik voerde ze voornamelijk diepvries voer (zwarte/witte mug/ mysis, cyclops) alles werd geaccepteerd.

Kweek: De Reganochromis calliurus is een biparentele muilbroeder, waardoor zowel de man als vrouw tegelijk de eieren en de larven muilbroeden. Verder is de kweek van deze soort nog niet veel bekend.

Limnochromis staneri

Martin Bovenkamp — Mon, 18 Jul 2011 10:00:00 +0000

Limnochromis staneri

Lengte: 20 cm - 20 cm
Legsel: 200 eieren
Aquarium: 150 cm (1 vis) of 200 cm (meerdere vissen)
Voeding: Droogvoer, diepvries en levend voer.
Verspreiding: Geëxporteerd vanuit het zuidelijk deel van het meer, maar komt hoogstwaarschijnlijk voor in het gehele meer.
Habitat: De Limnochromis staneri wordt aangetroffen boven modderige habitats en alleen op grotere dieptes. Maar stelt in het aquarium rotsen zeker op prijs.

Ervaring: Limnochromis staneri is een vrij nieuwe soort binnen de hobby. De laatste jaren zijn er meerdere vissen geëxporteerd naar Europa en heeft de soort zich inmiddels met succes voortgeplant in het aquarium.
Het is een mooie, robuuste vis die zich in het aquarium actief gedraagt. Voor andere vissen bestaat geen ontzag en kleinere vissen kunnen worden nagejaagd. Op basis hiervan kan deze soort het beste in een aquarium van minimaal 200 cm worden gecombineerd met de grotere rovers uit het meer, denk hierbij aan het geslacht Cyphotilapia of Lepidiolamprologus. In mijn aquarium van 220x60x70 cm werd de Limnochromis staneri (3 vissen) prima gecombineerd met Cyphotilapia gibberosa, Altolamprologus, Synodontis en Mastacembelus ellipsifer. Kanttekening bij de combinatie met andere vissen is mogelijk het kweken van de Limnochromis staneri. Dit heeft echter in mijn aquarium nog niet plaatsgevonden. Wel werd de derde vis (vermoedelijk een tweede man) vanaf een bepaald moment continue fanatiek opgejaagd, waardoor ik deze moest herplaatsen.

Hiernaast is de Limnochromis staneri een gulzige eter die alle soorten voer accepteert.

Tenslotte nog een kleine waarschuwing: De Limnochromis staneri is gefascineerd van handen en deze zullen bij een schoonmaakronde regelmatig worden aangevallen en gebeten.

Kweek: Het betreft een biparentale muilbroeder. Tijdens de broedperiode zal een territorium worden afgezet en zullen eventuele bijbewoners naar verwachting worden nagejaagd.

Xenotilapia flavipinnis

Beheerder — Mon, 11 Jul 2011 08:40:53 +0000

Xenotilapia flavipinnis

Lengte: 10 cm - 10 cm
Legsel: 20 eieren
Aquarium: 120 cm - 240 liter
Voeding: Witte, zwarte muggenlaren, mysis, daphnia, artemia, plantaardig voedsel etc.
Verspreiding: Komt voor in het gehele meer.
Habitat: De Xenotilapia flavipinnis wordt doorgaans aangetroffen op ondiepe zanderige bodems en overgangszones.

Ervaring: De Xenotilapia flavipinnis kan het beste als groep gehouden worden van minimaal 6 exemplaren. Hierdoor is 120cm de minimale aquarium maat. Hoe groter het aquarium hoe groter de groep kan worden, wat ook weer beter is voor deze prachtige cichliden. Zoals gezegd de Xenotilapia flavipinnis is een echte groepsvis. In de natuur komen zij dan ook in grote getallen voor.
De Xenotilapia flavipinnis is een prachtige zandcichliden die in vele kleurvarianten voorkomt. Ikzelf heb de Red Royal uit Kekese mogen houden. Deze hebben prachtige rode vinnen terwijl merendeel van de Xenotilapia flavipinnis gele vinnen heeft.
Deze cichliden heeft wel een pittig karakter als er eenmaal een koppel is gevormd. Deze agressie uiten ze dan ook naar de mede soortgenoten. Hierdoor is het belangrijk dat je een grote groep heb, wegens deze makkelijker met deze agressie om kunnen gaan. Je kunt bij deze groep ook uiteraard andere medebewoners plaatsen zoals bijvoorbeeld uit de familie Altolamprologus, Julidochromis of Callochromis. Het is alleen wel verstandig om eerst de Xenotilapia in het aquarium te doen en vervolgens de andere cichliden wegens de Xenotilapia toch altijd meer stress ondervind dan een andere cichliden. Bij deze cichliden is de stress vrijwel geen factor meer als ze gewend zijn aan je aquarium. Ook dien je rekening te houden met de aquarium maat als je medebewoners erbij wilt gaan houden. Wil je een groep gaan houden koop ze dan klein of als bestaande groep. Hierdoor zal de dominantie van de mannen beperkt blijven tot zij hun plek hebben gevonden.

De inrichting die de Xenotilapia flavipinnis is een open inrichting met veel zand en her en der wat stenen. Je kunt ook een stenenstapel maken, maar deze zal eerder dienen voor medebewoners, wegens de Xenotilapia flavipinnis niet veel in de rotsen zal zitten. Een slakkenhuiskerkhof met de daarbij horende cichliden is niet een geslaagde combinatie met deze cichliden dus combineer ze niet tenzij je een groot aquarium heb van minimaal 2 meter.

Kweek: De kweek van deze prachtige zandcichliden is een moment van geduld. Zodra er een koppel is gevormd zullen zij een vast territorium gaan maken waar niemand wordt geaccepteerd. Zodra het koppel gevormd is zullen ze dit ook blijven en zorgen voor jongbroed. Zodra ze jongbroed hebben nemen ze de eitjes in hun bek tot de eitjes zijn uitgekomen. Hierna zal zowel moeder als vader voor de jongen zorgen. Als er gevaar dreigt dan nemen ze de jongen weer in de bek tot de rust weer is teruggekeerd. Ik heb zelf een aantal nesten mogen meemaken maar helaas is geen van de jongen volwassen geworden. Het beste kunt u de jongen voeren met klein voer zoals Artemia-Naupliën, Bosmiden, Cyclops of fijn vlokvoer. Zodra de jongen te groot worden dan zullen moeder en vader de jongen niet meer beschermen en moeten ze zichzelf zien te overleven.

Telmatochromis dhonti

Niek Otten — Mon, 04 Jul 2011 08:00:16 +0000

Telmatochromis dhonti

Lengte: 12 cm - 8 cm
Legsel: 50 tot 100 eieren
Aquarium: 80 cm - 120 liter
Voeding: Witte, zwarte muggenlaren, mysis, daphnia, artemia, plantaardig voedsel etc.
Verspreiding: Komt voor in het gehele meer.
Habitat: De Telmatochromis dhonti komt voor in ondiep gelegen overgangszones.

Ervaring: Over het algemeen wordt de Telmatochromis dhonti als verschrikkelijk agressief beschreven, en zelfs niet houdbaar in een aquarium met andere bewoners. Dit is volkomen onterecht, ik heb de vis probleemloos in mijn 120 cm aquarium gehouden, waar ze 50cm van de bak bezaten. Het is wel een vis die van zich afbijt en de medebewoners moeten dat ook doen tenzij de bak groot genoeg is. De mannen verblijven het liefst in stenenstapels, en de vrouwtjes hebben een voorkeur voor grote slakkenhuizen, wat vaak ook het centrum van het territorium zal zijn, ook buiten de broedtijd. T. dhonti is ander dan vermoeden geen visseneter, de tanden helpen hem bij het schrapen van algen, en plantaardig voedsel wordt dus zeer gewaardeerd.

Kweek: De Telmatochromis dhonti heeft een voorkeur voor grote slakkenhuizen, waarin 50 tot 100 eieren afgezet worden. De eitjes komen na 3 dagen uit en na een week zijn de eerst jongen zichtbaar in de schelp opening. De jongen zijn erg groot en kunnen gevoerd worden met pas uitgekomen Artemia al snel kunnen ze overstappen op Cyclops. Als de jongen het slakkenhuis verlaten hebben keren ze er ook niet meer terug maar blijven gewoon in het territorium van pa en ma, die al snel weer een nieuw nestje hebben, de jongen groeien langzaam en worden nog lang in het territorium geduld.

Een eigen aquarium achterwand maken

Beheerder — Mon, 27 Jun 2011 07:25:12 +0000

Dit artikel gaat over hoe ik een achterwand heb gemaakt. Ik heb het gemaakt voor een Amazone biotoop maar deze manier is ook goed voor een Tanganyika biotoop. De achterwand heb ik gemaakt op de manier die Art in het artikel "Het zelf maken van een aquarium rotsachterwand." heeft beschreven. Waarom dan dit artikel? Heel simpel ik wil ook mijn manier aan jullie beschrijven zodat jullie meerdere voorbeelden hebben.

26 januari 2011 ben ik begonnen met het maken van de achterwand. Het maken van een achterwand is een lang durend project, vanwege ik verschillende materialen heb gebruikt die allen een bepaalde tijd nodig hebben om te drogen. Zo was ik in totaal bijna een maand bezig totdat hij klaar was. Gelukkig wist ik wat mij te wachten stond, dus meldt het ook hier zodat ook jij er rekening mee kan houden.

Om te beginnen heb je veel spullen nodig om een achterwand te maken. Helaas weet ik niet meer wat het allemaal gekost heeft maar het was rond de 150 euro. Hiervoor heb ik een achterwand + 2 zijwanden gemaakt voor een aquarium van 200cm breed x 60cm diep x 70cm hoog. Wat heb je allemaal nodig:

» Templexplaten of te wel piepschuim
» Tegellijm
» Epoxyhars
» Verf (zwart schoolbordverf en acrylverf)
» Siliconenkit
» Kwasten
» Zand
» Kaarsen

Alles kun je kopen bij een doe-het-zelf winkel behalve de epoxyhars. Deze kun je kopen bij een winkel die alles voor boten verkoopt. Via Google zijn er genoeg winkels te vinden.

Nu alles gekocht is kun je gaan beginnen. Ik ben begonnen met het op maat maken van de templexplaten. Nu heb ik 2 platen over elkaar heen geplaatst zodat je vrijwel geen overgang ziet. Ik kon namelijk niet de achterwand in 1 keer erin plaatsen wegens de stabilisatiestips. Ik had het zo gemaakt dat de platen strak tegen elkaar stonden. Dit kun je beter niet doen vanwege de platen dadelijk een millimeter breder worden. Dus maak het zo dat de platen makkelijk tegen elkaar kunnen staan, maar niet te los.

Nadat dit gebeurt is heb ik alle platen vast gemaakt zodat ik minder delen kreeg en ze klaar waren om te branden met de kaarsen. Maar voordat ik ze gaat branden heb ik nadat de kit droog was weer even in het aquarium geplaatst om te kijken of alles goed zat. Ook heb ik van te voren nummers op de achterkant geplaatst en dit is erg handig als je met meerdere delen werkt. Hier weer een aantal foto's:

Nu moest de achterwand gebrand worden. Dit vond ik en ik denk iedereen het spannendste gedeelte, wegens dit uiteindelijk het profiel wordt waar je dadelijk naar zit te kijken. Ik gebruikte kaarsen om er een profiel in te branden. Art gaf dit ook al aan in zijn artikel en ook ik heb kaarsen gebruikt. Je kunt ook een andere manier kiezen voor het branden maar ik heb voor kaarsen gekozen. Doe het branden wel buiten wegens de rook en gassen die van het piepschuim afkomen hoogstwaarschijnlijk niet gezond zijn. Tijdens het branden is het belangrijk dat je de naden samen brand dus de losse delen even tegen elkaar zet en dan het profiel erin brand.
Na het branden heb ik 2 dikke lagen tegellijm aangebracht. Het is belangrijk dat je tegellijm erg dik is maar wel smeerbaar. Ik maakte in het begin de fout om het erg dun te maken maar daar heb je niets aan en het drogen duurt te lang. Tegellijm droogt vrij snel als het dik is en ik heb dan ook na ongeveer 3 dagen het geheel geverfd. De meeste mensen wachten langer maar als het droog is, is het droog.
Nadat de tegellijm droog is gaan we verven. Ik heb gekozen voor bruine zijdeglans acrylverf en zwart schoolbordverf. Ik heb de achterwand twee keer in de bruine verf gezet en toen dit eenmaal droog was, heeft mijn vriendin met de zwarte verf dieptes erin verwerkt. Doe dit wel wat grof wegens we nog met zand gaan werken en fijne lijnen dan verdwijnen.

We zijn nu een aantal dagen verder dus dan is de epoxyhars al binnen. Epoxyhars is een product waar erg zorgvuldig mee omgegaan moet worden, voor het drogingsproces. Epoxyhars bestaat namelijk uit 2 delen en deze moeten in een bepaalde verhouding gemengd worden. Ik had aan 1,5 liter meer dan genoeg dus wees niet te enthousiast met bestellen. Even een tip6 bestel de epoxy bij een winkel waar je gelijk toebehoren bij krijgt zoals handschoenen, lepel en maatbeker.
Nu moet je de achterwand 2 keer in de epoxy zetten en dan is de voorkant voldoende. Epoxy is er alleen voor dat de lijm en verf niet los gaan laten als er dadelijk water en vissen in het aquarium zitten. De eerste laag breng je aan zonder er zand overheen te gooien. Na een half uur is de hars al aardig droog aan het worden op dit moment moet je de tweede laag aanbrengen. Het drogen gaat erg snel dus als je de laatste laag heb aangebracht strooi er dan zand overheen.
Heb je alles gedaan dan moet het geheel een week laten drogen. Doe je dit niet, dan zal je achterwand wit uit gaan slaan en dat wil je niet en nog niet droge epoxyhars is giftig voor vissen. Rond dag 5 heb ik de achterwand in het aquarium geplakt, de dag erna het losse hoekdeel. Dag 7 heb ik alle naden dicht gemaakt met acryllaatkit, dit is echter niet wenselijk wegens het kit los gaat laten zodra het continue met water in contact staat. Maak de naden dan ook dicht met tegellijm en doe het proces opnieuw op de naden. Als alles droog en dan ben ongeveer 10 dagen verder dan kun je de achterwand onderwater zetten voor de eerste keer.

Nu de achterwand helemaal klaar is, is het belangrijk dat je zeker 2 weken filtert over actief kool en in totaal 3 keer het water geheel ververst. Als je dit niet doet dan kunnen er nog giftige stoffen in je achterwand zitten die het leven van de vissen kan kosten. Dit was het artikel en ik hoop jullie voldoende geïformeerd te hebben. Heb je vragen over maken van een achterwand verwijs ik u naar het forum, reacties zijn altijd welkom. Hieronder het eindresultaat.

Neolamprologus falcicula

Edwin WaterKip — Mon, 20 Jun 2011 10:00:47 +0000

Neolamprologus falcicula

Handelsbenaming: Lamprologus walteri en Lamprologus cygnus
Lengte: 8 cm - 7 cm
Legsel: 25 eieren
Aquarium: 60 cm - 80 liter
Voeding: Witte, zwarte muggenlaren, mysis, daphnia, artemia, vlokvoer etc.
Verspreiding: Komt voor langs de noordoostelijke oever, tussen Rutunga (Burundi) en de monding van de Malagarazi (Tanzania).
Habitat: De Neolamprologus falcicula wordt aangetroffen in rotsachtige en overgangszones, op een diepten van 10 tot 30 meter.

Ervaring: De meeste mensen vinden de Neolamprologus falcicula erg mooi als ze in de winkel rondzwemmen. Een grijze vis met een opvallende gele vlek rond de kop.
Maar let op, dit is het jeugdkleed. Verdwijnt de gele vlek en blijven ze grijs, met soms wat zwarte oneffenheden.
Het is een pittige cichlide die zich niet het kaas van het brood laat eten. Ook de jongen zijn al snel erg territorium gericht en verdedigen dit fel. Bedenk van te voren welke medebewoners je erbij zet.
In het aquarium zou ik hem of als soort houden zodat je de jongen met gele vlekken leuk ziet rondzwemmen of als bijvis aangezien de volwassen variant niet heel speciaal is om te zien. Desalniettemin blijft het een weinig gehouden leuke vis.

Kweek: Geen kweekervaring. Waarschijnlijk hebben de algemene Lamprologine kweekmanieren succes om met de Neolamprologus falcicula te kweken.

Hier zie je hoe een Simpleviewer Flash gallerij weergeven zou moeten worden. Klik hier om de gallerij in het bericht te openen in jouw browser.

Lepidiolamprologus meeli

I_Xeno — Mon, 13 Jun 2011 19:00:03 +0000

Lepidiolamprologus meeli

Lengte: 10 cm - 6 cm
Legsel: 20 eieren
Aquarium: 80 cm - 120 liter
Voeding: Witte, zwarte muggenlaren, mysis, daphnia, artemia, vlokvoer etc.
Verspreiding: Komt voor in het zuiderlijke helft van het meer.
Habitat: De Lepidiolamprologus meeli wordt aangetroffen in en nabij lege slakkenhuizen met een zanderige ondergrond. Op diepten van 10 tot 30 meter.

Ervaring: De Lepidiolamprologus meeli is een slakkenhuiscichlide die je niet vaak tegenkomt. Vaak zijn de aangeboden exemplaren gewoon hecqui's. Als je toch de echte meeli weet te bemachtigen is dit zeker een mooie vis die erg aan te raden is. Voor een goed koppel is een bak van 80cm genoeg. Ga je voor een harem (in mijn geval 1/3) is een bak van 100-120cm nodig. De vrouwen zijn onderling erg agressief. Ook tegen andere vissen staan ze hun mannetje. Goede soorten om er bij te houden zijn de Neolamprologus soorten, Synodontissen, Altolamprologussen en Julidochromissen. Richt de bak zo in dat de vrouwtjes elkaar niet zien. Dus links in de bak een groepje slakkenhuizen, in het midden eentje, en rechts een. Hier tussen kun je dan stenen leggen en wat Vallisneria planten zodat ze elkaar niet steeds opzoeken.
Deze soort is een leuke slakkenhuiscichlide, en het is eens wat anders dan de L. brevis of de L. occelatus. Ben je op zoek naar een leuke eerste slakkenhuiscichlide dan zou ik deze soort toch afraden. Ze zijn een flink stuk agressiever dan de meeste andere en hebben hierdoor wel een gebruiksaanwijzing.

Kweek: De kweek van deze soort is niet al te moeilijk als je een goed koppel of harem hebt. De man zal de vrouwtjes bezoeken bij de slakkenhuizen. Als de eitjes afgezet zijn en het mannetje heeft ze bevrucht dan zal de vrouw de verdere zorg op zich nemen. Ze jaagt iedereen weg en beschermd zo de jongen. Het kan goed voorkomen dat het mannetje meerdere vrouwen tegelijk heeft, en zo kun je opeens op 3 plekken in je bak een zwerm jongen hebben.

Hier zie je hoe een Simpleviewer Flash gallerij weergeven zou moeten worden. Klik hier om de gallerij in het bericht te openen in jouw browser.