Om het kalmeringsgebaar te doen ontstaan, hebben deze cichliden het verschillende kleurpatroon in de vele eeuwen doen ontwikkelen. Bij muilbroedende cichliden komt het vaak voor, dat de man en vrouw dezelfde kleurenpracht bezitten, waardoor ze moeilijk te onderscheiden zijn. Nu zien mensen die ervaring hebben met deze cichliden vaak, dat de cichliden zelf wel heel goed de onderscheiding kunnen zien. Doordat de cichliden dit zelf wel goed kunnen zien krijg je dus de welbekende rangschikking van cichliden. Wat inhoud dat er 1 Alpha man ontstaat en uiteindelijk ook een Beta man. Hierna volgenen de rest van de groep. Deze rangschikking is goed te zien bij de Tropheus en Cyphotilapia soorten.

De signaaltaal die de leden van de groep uitstralen, zorgen ervoor dat ze elkaar individueel leren kennen. De cichliden kennen hun groepsgenoten hierdoor maar al te goed. Doordat ze hun groepsgenoten zo goed kennen, kunnen ze indringers maar al te goed onderscheiden. Deze indringers zullen dan ook zo snel mogelijk geweerd worden. Bij de gewone vissenschool zoals haring, kabeljauw of ansjovis is dit niet het geval. Bij de Tropheus spreekt men van een "gesloten groep". Om in zo'n gesloten Tropheus-groep een vreemd dier te integreren, blijkt bijzonder moeilijk te zijn. De nieuweling spreekt een andere signaaltaal en wordt als gevolg daarvan door de groepsgenoten unaniem geweerd. Een enkele maal kan het bij toepassing van allerlei trucs misschien nog wel eens lukken, maar de kans is groot, dat de immigrant zonder vorm van proces wordt gedood. Door zijn eigen soortgenoten nota bene. Dat is de reden waarom cichliden wel kannibalen worden genoemd. Laten we echter niet vergeten, dat we de schuldvraag niet in eerste instantie bij de cichliden moeten gaan zoeken, maar dat wij zelf (als aquariaan) de oorzaak zijn. Door het plaatsen van de dieren in te kleine aquaria bijvoorbeeld, of door voor hen een onnatuurlijke omgeving te scheppen.

De groep wordt bij Tropheus bepaald doordat de dieren elkaar individueel kennen. Toch blijkt dit niet de band te zijn, die hen voortdurend onder alle omstandigheden blijft binden. Het gevaar zou kunnen bestaan dat de groep door de grote mate van agressiviteit op een gegeven moment uiteen zou vallen doordat de leden voor elkaar op de vlucht gaan.
Dat doen ze in werkelijkheid gelukkig echter niet. Het kalmeringsignaal (de kleurband en het schokkend demonstratie zwemmen) is in wezen de samenbindende kracht waar men de betekenis zeker niet van moet onderschatten.
Het presenteren van de kleurband wordt ook bij verwante soorten gezien. Zoals al eerder aangegeven de Cyphotilapia, maar ook bij de Haplochromis, Paracyprichromis en Xenotilapia bijvoorbeeld.

Het kalmeringsignaal wordt doormiddel van een karakteristieke baltsbeweging te weeg gebracht. Dit balts gedrag worden meestal slechts alleen door de mannetjes uitgevoerd.

Ook de Tropheus maakt gebruik van de baltsbewegingen. Zowel de man als vrouw voeren deze bewegingen ook tijdens het kuitschieten uit. Dit kalmeringsgebaar blijkt dus in seksueel opzicht een belangrijk bewegingspatroon te zijn. Het kalmeringsgebaar is samengesteld uit een kleurkenmerk en een bewegingscomponent.
Het vrouwtje bij de Tropheus kan eveneens de kalmeringssignaal geven, wat ook wel nodig is aangezien ze even agressief is als het mannetje. Hierdoor is het mogelijk dat de vrouwtjes in één groep met de mannetjes samenleven, maar daardoor wordt tevens het seksuele dimorfisme verhinderd en konden geen verschillen in het prachtkleed ontstaan. Een seksueel gedragspatroon wordt hier dus gebruikt om agressieve leden binnen de groep te neutraliseren. Wil je meer weten over hoe het gedrag specifiek onder de cichliden zit? Lees dan het artikel "Het gedrag van cichliden".

Dit artikel werd mede mogelijk gemaakt door Patrick vd Laat van dwergcichlide.nl.

De gehele website heeft een nieuw uiterlijk zoals u kunt zien. Ook zijn alle webpagina’s aangepast waardoor het mogelijk is dat een bepaalde link of afbeelding niet werkt. Vindt u zo'n fout zou ik dit graag willen weten dmv een reactie.

Met vriendelijke groet,

Joey

Het voeren van alen blijft altijd een apart werkje. Alen hebben namelijk de eigenschap niet snel eten te pakken. Het is dus een must om de alen met de hand te voeren als u ook andere vissen in het aquarium houd. Heeft u een aal gekocht van een mede aquariaan dan is de kans groot dat deze aal al kennis heeft van voeren uit de hand. Heeft u er 1 uit een aquariumwinkel zul je hoogstwaarschijnlijk de aal zelf nog moeten leren uit de hand te voeren. Waarom apart voeren de aal is best schuw als alle vissen door de bak schieten en komt anders te kort en dat willen we natuurlijk niet.

Kweek: Deze aal zet eitjes af op een steen in een hol of krappe ruimte op de ruit waar andere dieren niet bij kunnen komen.

Hier zie je hoe een Simpleviewer Flash gallerij weergeven zou moeten worden. Klik hier om de gallerij in het bericht te openen in jouw browser.

Kweek: Hierboven staat al beschreven waar je op moet letten bij een koppeltje. Als er dan eindelijk eitjes zijn die uitkomen, zijn we er nog niet. Goed bijhouden hoe oud de jongen zijn is belangrijk. Zodra moeders een nieuw nest verwacht zal ze de jongen verjagen. Willen de jongen niet weg dan zullen ze het niet redden. Worden ze verjaagd en ze komen bij vader terecht dan zal deze territoriumdrang krijgen en het kroost omleggen.
Als je de jongen apart zet, zorg dan dat je alles bij elkaar zet zodat ze elkaar bezig houden en dat ze geen territorium kunnen maken dus de bak kaal inrichten. Zelfs de jongen zijn al pittige vissen en als je ze laat opgroeien in combinatie met andere vissen dan moeten deze ruim (lees 3 á 4x) groter zijn dan de N. savoryi.

Hier zie je hoe een Simpleviewer Flash gallerij weergeven zou moeten worden. Klik hier om de gallerij in het bericht te openen in jouw browser.

Kweek: De kweek van deze soort is helemaal niet moeilijk. Het vrouwtje zet het liefst af in een slakkenhuis, zodra de eitjes zijn afgezet gaat het mannetje ze bevruchten. Na een aantal dagen komen de eitjes uit, zodra ze uitgekomen zijn blijven de larfjes nog wel in het slakkenhuis, het vrouwtje verdedigt haar slakkenhuis fel. Na een aantal dagen komen de larfjes naar buiten. Ze blijven echter wel dicht in de buurt van het slakkenhuis en bij enig gevaar schieten ze terug naar binnen. De jongen zijn groot te brengen met Artemia Nauplien. Als de ouders eenmaal jongen hebben gehad blijven ze flink bezig en zullen de nesten zich kort na elkaar voordoen.

Hier zie je hoe een Simpleviewer Flash gallerij weergeven zou moeten worden. Klik hier om de gallerij in het bericht te openen in jouw browser.

Afmetingen:

1.20Χ0.40Χ0.50 (lxhxb)

Bezetting:

2 Χ Lepidiolamprologus attenuatus 'yellow'
1 Χ Neolamprologus tretocephalus
6 Χ Lophiobagrus brevispinis

Inrichting:

Als bodembedekking is er gebruik gemaakt van filterzand.
Als rotsen heb ik voor Ardenner breuksteen gekozen deze steen stapeld erg makkelijk, en is ook erg mooi.
Er zit een Back to Nature 'Rocky' achterwand in.

Techniek:

Filtering:
Ik gebruik een Eheim 2026 die gevuld is met keramische buisjes, kippengrit en watten.

Verlichting:
11:00 - 23:00 uur Philips 840 en Sera Briliant Daylight (38 watt)

In mijn bak van 120x40x45 zitten op dit moment; 10x Paracyprichromis nigripinnis en 4x Xenotilapia spilopterus. Bij de introductie van de paracyps, deze waren toen rond de 3.5cm, waren ze erg nieuwsgierig en bleven ze steeds rond de school hangen. Voor de rest storen ze zich helemaal niet aan hen, ze gedragen zich alsof ze er niet zijn. Misschien dat dit nog veranderd naarmate de paracyps groter worden.

Erg zand gebonden zijn deze xeno’s niet, ze nemen af en toe een hap zand en hangen er af en toe boven, maar verder zitten ze liever boven de rotsen. Ze zwemmen ook niet in een vaste laag, maar de middelste is toch wel favoriet. Rotsen zijn dus echt een must voor deze soort. Wat beplanting stellen ze ook wel op prijs, bij mij hebben ze dit in de vorm van Vallisneria spiralis.

Kwa voeding zijn ze niet moeilijk, ze accepteren granulaat, vlokken, diepcries ect. Cyclops is wat ze het lekkerste vinden bij mij, en dat is mooi ook want daarin zit caroteen wat zorgt voor mooiere kleuren. Omdat het zo klein is, zullen ze ook meer zand happen.

In de toekomst wil ik de groep graag uitbreiden. Hiermee wacht ik alleen wel nog even, aangezien er nu een vrouw een bek vol eitjes heeft en ik haar geen extra stress wil geven.

Kweek: Als eerste is net als bij bijna alle andere vissoorten van belang dat je deze bi-parentale muilbroeder goed, en dus niet veel, voert. Voldoende afwisseling brengt ze wel in de stemming en een waterverversing kan de doorslag geven. Daarna moet je goed het gedrag gaan opserveren, zodra ze een beetje kribbig worden tegen de soortgenoten gaat het niet heel lang meer duren tot ze aan afzetten. Als ze gaan afzetten zal je het volgende zien: het vrouwtje jaagt alle omliggende vissen weg, en gaat dan boven het zand hangen tot haar partner erbij komt. Dan gaat ze met haar buik over het zand schuiven en maakt ze zwembewegingen met haar staart. Dat is het moment dat ze haar eieren loslaat. Hierna bevrucht de man ze en dan neemt de vrouw ze in haar bek. Verder dan dit heb ik het nog niet meegemaakt, maar zodra ik dit wel heb, zal kijken of ik dit artikel kan updaten.

Hier zie je hoe een Simpleviewer Flash gallerij weergeven zou moeten worden. Klik hier om de gallerij in het bericht te openen in jouw browser.

Kweek: Ik heb nog niet met deze soort gekweekt. Wel weet ik dat er maar weinig eieren per legsel zijn en niet alles opgroeit tot een jong visje. Bij een goed koppel blijven er meestal 5 - 10 jongen over.

Hier zie je hoe een Simpleviewer Flash gallerij weergeven zou moeten worden. Klik hier om de gallerij in het bericht te openen in jouw browser.

Kweek: De 20-30 eieren worden afgezet in een hol en dat word verdedigd. Na 2 weken komen de jongen uit en na ongeveer een week na het uitkomen zult u de jongen kunnen spotten. Meestal worden de eitjes tegen het plafond van het hol afgezet. De jongen kun u na een aantal dagen Artemia-Naupliën voeren en fijn gewreven droogvoer.

Hier zie je hoe een Simpleviewer Flash gallerij weergeven zou moeten worden. Klik hier om de gallerij in het bericht te openen in jouw browser.

Kweek: Zoals hierboven beschreven heeft het vrouwtje dubbele eierstokken waardoor er veel eitjes afgezet kunnen worden. Als de jongen bij de ouders blijven dan zetten ze gemiddeld 1x per jaar af. Worden de jongen weggehaald om in een aparte bak te laten opgroeien dan kan er vaker afgezet worden, maar geeft geen garantie op vaker afzetten. Het is dus ook niet een advies om de jongen weg te halen zodat het vrouwtje opnieuw gaat afzetten. Een goede reden om de jongen weg te halen kan zijn omdat ze anders opgegeten worden door medebewoners en je toch wat nakweek wilt overhouden.
De jongen kunne gevoerd worden met fijn opfokvoer of artemia.
In het eerste jaar zullen de jongen vrij rap groeien. Bij mij is de ervaring dat de V. moorii in het algemeen vrij snel groeit t.o.v. andere Tanganyika cichliden.

Hier zie je hoe een Simpleviewer Flash gallerij weergeven zou moeten worden. Klik hier om de gallerij in het bericht te openen in jouw browser.